Een zacht briesje
de verlokkende geur van
zomerbloemen waait door
het raam
de zoele kamer
binnen waar verbinding
ontstaat
die zich laat lezen
in rode letters
gegrift in een vel
wit papier
De aarde is warm
en de beddingen
zijn
opgedroogd
er ontsteekt een vuur
roet en as
waar eens veel sappig groen
te zien was de schrille
kreten van ontzetting
dat somberheid
verspreidt
zoals de wind die blaast
door en
duwt tegen de bomen
In het vuur van de wereld
denk ik met mijn hoofd
tegen je hart
aan blussen
en zaaien aan
zegen brengende winden
die door kamers waaien
Geschreven
door
Elize Augustinus
op 16 augustus 2026
Geen opmerkingen:
Een reactie posten